Dexter

این سریال بر اساس رمان های Jeff Lindsay با عناوین Darkly Dreaming Dexter و Dearly Devoted Dexter ساخته شده.
دکستر مورگان به عنوان متخصص خون در اداره پلیس میامی مشغول به کار هست،یه آدم دوست داشتنی که همکارا و دوستاش اونو به عنوان آروم ترین مرد روی زمین میشناسن اما این فقط یه روی سکه هست وقتی که شب میشه این آدم دوست داشتنی فعالیتش رو بصورت یه قاتل سریالی ادامه میده و گناهکارایی رو که از چنگ قانون فرار کردن شکار می کنه.
فصل اول این سریال به نظر من یه شاهکار به تمام معناست.شاید اوایل که شروع کنید به نگاه کردن به نظر بیاد داستان یه مقدار کند پیش میره اما تو همین قسمت ها شاهد شخصیت سازی قوی هستید جوری که کاملا با آدمای توی سریال ارتباط برقرار می کنید در پایان فصل اول هم داستان اصلی فصل یک که از همون قسمت اول شروع شد و تو هر قسمت یه مقدار بهش در کنار داستان های فرعی پرداخته میشد به نحوی تموم میشه که به نویسنده آفرین میگید!
فصل دوم هم واقعا قشنگه ، هیجان داستان هم به مراتب بیشتر از فصل 1 میشه و اتفاقات هم خیلی سریع تر رخ میده اما فصل سوم اصلا جالب نیست یه جورایی سریال زده به جاده خاکی!فعلا همین 3 فصل پخش شده که هر کدوم شامل دوازده قسمت تقریبا یه ساعتس.

پی نوشت:این سریال محصول دو شبکه CBS , Showtime هست.

scrubs

scrubs یه سریال کمدی به سبک پزشکیه که بیشتر اتفاقاتش در محیط بیمارستانه و ماجراهای  "جان دوریان" در مسیر تبدیل شدن به یه دکتره.من فصل اول این سریال رو دیدم و قصد ادامه دادنش رو هم ندارم ، به نظرم سریال خوبی میاد اما خیلی جاهاش حوصله آدمو سر میبره از ویژگی های مثبتش میشه به اینا اشاره کرد که اولا تو این سریال خیلی کم شاهد تقلید از سریالای دیگه هستیم ، زیاد به کلیشه ها گیر نداده مثلا وقتی دو نفر به هم علاقه مند میشن کل محوریت سریال مربوط به اونا نمیشه و خیلی سریع سر و تهش هم میاد.بدیاشم فک کنم یه سریش سلیقه ایه مثلا من اساسا با این مسئله که کمدی تو محیط بیمارستانه مشکل دارم حالا ازین که بگذریم بیشتر شوخیاش لوس و بی مزس!!!(بازم یه سریش سلیقه ایه)، شاید به این خاطره که اوایل سریال احساس می کردم با یه سریال کمدی روبرو هستم که رفتار آدما توش به واقعیت نزدیکه و در عین حال طنز نهفته ای هم درش هست اما خیلی سریع می فهمید که اینجورا هم نیست رفتار بیشتر شخصیتاش اکثر اوقات یه جوریه (زیادی غیر طبیعیه!)

تو یه سری صحنه ها هست که سریاله داره خودش رو هلاک می کنه تا شما رو بخندونه و وقتی این اتفاق نمی افته به خودتون می گید چه شوخیه سبکی! بیشتر منظورم صحنه های فانتزی هست که در تفکر "جان" باهاش روبرو هستیم.

در کل سریاله بدی نیست اما عالی هم نیست اونجور که تونسته از imdb امتیاز 9.2 بگیره.

پی نوشت:scrub منظور اون روپوشیه که این پزشکا می پوشن.

لینک این سریال در imdb :

http://www.imdb.com/title/tt0285403/

fight club

1999

I want you to hit me as hard as you can

کلوپ مشت زنی ازون فیلمایی بود که وقتی تموم شد تا چند دقیقه پای مانیتور میخ کوب شده بودم و ذهنم داشت سعی می کرد این فیلم رو هضم کنه!!!

روی هر نقطه ازین فیلم که دست بذاری یه شاهکاره از فیلمنامه غافلگیر کننده و بازی بازیگرای فوق العاده فیلم گرفته تا موسیقی متن تسخیر کنندش.

داستان فیلم مثله بیشتر فیلم قشنگا از آخر فیلم شروع میشه و تقریبا اواخر فیلمه که دوباره به نقطه آغازین میرسیم راجع به داستان کلی فیلم هم باید بگم که" اولین قانون باشگاه مشتزنی اینه که نباید در موردش صحبت کنی ! دومین قانون باشگاه اینه که نباید در موردش صحبت کنی !!" پس دنبال داستان نباشید و خودتون فیلم رو ببینید و غافلگیر بشید و لذت ببرید.

یکی از نکاتی که تو این فیلم شدیدا باهاش حال کردم دیالوگای براد پیت بود که نقش تایلر داردن رو بازی می کنه.یه خرده از فیلم که می گذره شخصیت اول فیلم "جک" با "تایلر" آشنا میشه،اوایل آشناییشون تایلر زشتیای زندگی مدرن رو نشون میده کم کم که جلو میریم تایلر شخصیت آنارشیست خودش رو نشون میده و با جک یه باشگاه مشت زنی راه میندازن که اون تو ملت به جون هم میفتن جالب اینجاست که تو این باشگاه برد و باخت مطرح نیست!!!خلاصه دائما میل به هرج و مرج در تایلر زیادتر میشه تا اینکه ...

چندتا از دیالوگ های تایلر:

Tyler Durden: Only after disaster can we be resurrected

Tyler Durden: F*** off with your sofa units and strine green stripe patterns, I say never be complete, I say stop being perfect, I say let... lets evolve, let the chips fall where they may

Tyler Durden: Now, a question of etiquette - as I pass, do I give you the ass or the crotch

Tyler Durden: [pointing at an emergency instruction manual on a plane] You know why they put oxygen masks on planes? 
Narrator: So you can breath. 
Tyler Durden: Oxygen gets you high. In a catastrophic emergency, you're taking giant panicked breaths. Suddenly you become euphoric, docile. You accept your fate. It's all right here. Emergency water landing - 600 miles an hour. Blank faces, calm as Hindu cows. 
Narrator: That's, um... That's an interesting theory.

Tyler Durden: Man, I see in fight club the strongest and smartest men who've ever lived. I see all this potential, and I see squandering. God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don't need. We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives. We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't. And we're slowly learning that fact. And we're very, very pissed off